کووید ۱۹ از مورچه‌خوار پولک‌دار سرایت نکرده است!

بر اساس مطالعه‌ای جدید که توسط “جینپینگ چن” و همکارانش از مؤسسه منابع بیولوژیکی کاربردیِ گوانگ‌دونگ انجام شده، مورچه‌خوارهای پولک‌دار، به احتمال زیاد منبع مستقیم شیوع ویروس کرونای اخیر در انسان‌ها نیستند.

Malay Pangolin Climbing Tree scaled

همان‌طور که نویسندگان خاطرنشان کردند، ارزیابی بزرگ‌مقیاس ِ ویروس‌ کرونا در این حیوانات می‌تواند درک ما را نسبت به طیف این ویروس که در طبیعت در حال چرخش است، بهبود بخشد. همچنین این پژوهش‌ها می‌تواند به جلوگیری و کنترل بیماری‌های عفونیِ پدیدآمده، کمک کند.

در دسامبر گذشته، شیوع بیماری ویروس کرونا (COVID-19) در ووهان چین پدیدار شد. مطالعات پیشین نشان می‌داد که منشاء این ویروس مرگبار احتمالاً از خفاش‌ها بوده است. اما ممکن است SARS-CoV-2 از میزبان واسطۀ دیگری به انسان سرایت کرده باشد. برای کنترل مؤثر این بیماری و جلوگیری از سرایت‌های جدید، شناسایی منشأ حیوانی این ویروس بسیار مهم است. چن و همکارانش در این مطالعه بررسی کردند که آیا “پستاندار مورچه‌خوار پولک‌دار” می‌تواند میزبان واسطۀ SARS-CoV-2 باشد یا خیر.

محققان کل ژنوم ویروس کرونایی که در دو گروه از مورچه‌خوارهای بیمارِ متعلق به مالایی در مالزی، شناسایی شده بودند را جمع‌آوری و بررسی کردند. نتایج محققان نشان داد که ویروس کرونای مورچه‌خوار از نظر ژنتیکی با SARS-CoV-2 و گروهی از کروناویروس‌های خفاش ارتباط دارد. اما تحلیل‌های بیشتر نشان داد که SARS-CoV-2 مستقیماً از ویروس کرونای مورچه‌خوار به وجود نیامده است.

Pangolin Searching for Ants

اگرچه این تحقیق از این باور که مورچه‌خوارهای پولک‌دار میزبان واسطه‌ای هستند که مستقیماً مسئول پدیدار شدن SARS-CoV-2 هستند حمایت نمی‌کند، اما این امکان وجود دارد که از مورچه‌خوارهای پولک‌دار، ویروس کرونای دیگری در حال پخش شدن باشد. طبق گفتۀ نویسندگان، محفاظت از حیات‌وحش و قرار گرفتنِ محدود در معرض حیوانات وحشی برای به حداقل رساندن خطر سرایت ویروس کرونا از حیوانات وحشی به انسان‌ها، مهم است.

نویسندگان می‌گویند: «مورچه‌خوارهای پولک‌دار می‌توانند میزبان طبیعی نوع بتا ویروس کرونا باشند که پتانسیل ناشناخته‌ای برای آلوده کردن انسان دارد. با این وجود، تحقیق ما از این ادعا که SARS-CoV-2 مستقیماً از مورچه‌خوار پولک‌دار تکامل یافته، حمایت نمی‌کند.» جزئیات بیشتر این پژوهش در ۱۴ می ۲۰۲۰ در نشریۀ PLOS Pathogens منتشر شده است.

فیسبوک توییتر گوگل + لینکداین تلگرام واتس اپ کلوب

دیدگاهتان را بنویسید