“تمدن‌های پیشرفته” شاید در خوشه­‌های ستاره‌ای زندگی کنند

شاید ما در بخش اشتباه کهکشان زندگی می­‌کنیم. جایی که ما هستیم ستارگان بسیار از هم فاصله دارند؛ اما در “خوشه‌های کروی”، ستارگان به هم نزدیک‌اند و با وجود سیارات زیاد، شانش پشتیبانی از حیات و تمدن بیگانه نیز بیشتر می‌شود.

an advanced alien federation could evolve in globular clusters md

در جای دیگری در راه شیری، گروه وسیعی از جمعیت­‌های ستارگان کهن در نواحی بیضی ­شکل فشرده­‌ای که خوشه­‌های کروی نامیده می­‌شوند گرد هم آمده‌­اند. درون میان انبوهی فشرده از ستارگان، نه خبری از ستاره‌های جدید است و نه ابرنواخترها منفجر می­‌شوند تا برای حیات خطرناک باشند. شواهد نشان می­‌دهد که این نواحی شاید مملو از سیارات سکونت‌پذیر باشد.

و اگر این موضوع صحت داشته باشد، هر تمدن فرازمینی پیشرفته‌­ای که درون این خوشه‌­های ستاره‌ای تکامل یابد، وقتی قرار باشد جامعۀ میان­ ستاره‌­ای تشکیل دهد، از برتری سرنوشت ­سازی برخوردار خواهد بود؛ چون فاصلۀ بین ستارگان در این نواحی بسیار کمتر از فضای گسترده‌­ای است که در همسایگی ما دیده می‌­شود.

بر اساس یک مطالعه­ جدید، این موضوع می­‌تواند ارتباطات و سفر میان­ ستاره‌­ای را بسیار آسان کند و احتمالاً «فدراسیون فرازمینی» درحال شکوفایی را از تمدن­‌های رقیبی که در قرص­‌های کهکشانی خود محصور شده‌­اند (نظیر تمدن ما) بسیار فراتر می­‌برد. اما هنوز زود است که چمدان‌­هایتان را ببندید. نزدیکی بیش از حد منظومه‌­های ستاره‌­ای به یکدیگر می‌­تواند بقای هر تمدن فرازمینی را که بر سیاره‌­ای درون خوشه ستاره‌ای ساکن است، به نابودی بکشاند.

فرازمینیان پیشرفته در خوشه‌­های کروی از مزایای ویژه‌­ای برخوردارند

خوشه­‌های ستاره‌ای حاوی برخی از کهن­‌ترین منظومه­‌های ستاره‌­ای‌­اند که در کیهان شناخته­‌ شده یافت می­‌شوند. این خوشه‌ها می­‌توانند بین صد هزار تا یک میلیون ستاره را درون خود جای دهند و بر اساس مطالعۀ انجام­ شده، تقریباً ۱۵۰ خوشۀ ستاره‌ای کروی موجود در راه شیری ما می­‌توانند دست­کم ۱۰ میلیارد سال سن داشته باشند.

در این مطالعه، پژوهشگران این احتمال را در نظر گرفتند که چنین منظومه‌­های کهنی میزبان سیاراتی هستند که نه تنها می­‌توانند از حیات هوشمند پشتیبانی کنند بلکه می‌­توانند خاستگاه تمدن‌­های پیشرفته هم باشند. نویسندگان این مقاله عنوان کردند: «اینگونه تمدن­ها در چنین محیط­‌های ستاره‌­ای چگالی غوطه‌­ورند که فواصل بین ستارگان در آن­ها کمتر از صدها یا هزاران واحد نجومی خواهد بود: صدها تا هزاران برابر کوچکتر از فواصل میان­‌ ستاره‌­ای در قرص راه شیری که منزلگاه خورشید است.

esoa

یک واحد نجومی(AU) برابر فاصله­ زمین تا خورشید است که فاصله‌ای برابر با ۱۵۰ میلیون کیلومتر است. تقریباً ۸ دقیقه طول می‌­کشد تا نور خورشید این فاصله را طی کند و به ما برسد. نزدیکترین ستاره در همسایگی ما، منظومه آلفا قنطورس، حدود ۴ سال نوری با زمین فاصله دارد، به این معنی که نور این ستاره ۴ سال طول می­‌کشد تا به زمین برسد. مطالعات اخیر نشان می­‌دهد که شاید در این منظومه سیارات قابل سکونت وجود دارد و از آنجایی­ که این سیارات احتمالاً از حیات هوشمند فرازمینی پشتیبانی نمی‌­کنند، چشم­‌انداز مسکونی­‌سازی هر سیاره­‌ای، حتی در نزدیک­ترین منظومه­‌های ستاره‌­ای، از قرار معلوم با چالش لاینحل ارتباط میان­ ستاره‌­ای مواجه خواهد بود، چون هر سیگنالی که به ساکنین فرضی این منظومه ارسال کنیم، دست­کم ۸ سال طول خواهد کشید تا پاسخ آن را دریافت کنیم (و عکس این موضوع نیز برای ساکنین منظومۀ آلفا قنطورس صادق است).

قربانی کردن یک تمدن فرازمینی برای نجات سایر تمدن‌­ها

اما در خوشه‌­های ستاره‌ای، برقراری ارتباط بین دو ستارۀ همسایه بسیار آسان‌­تر خواهد بود. در مخابرۀ سیگنال بین دو ستارۀ همسایه که فاصله­ آن­ها تنها چند صد برابر فاصله­ زمین تا خورشید است، زمان انتظار برای دریافت پاسخ ۱۶۰۰ دقیقه­­ است. این زمان انتظارِ تقریباً ۲۷ ساعته به سختی از یک روز زمینی تجاوز می‌­کند.

dyUaAPeFZFCpfPzLLwP

بر اساس این مطالعه، زمان انتظار ۲۷ ساعته تخمین فوق­‌العاده ایده‌­آلی است، چون در اکثر موارد برای مخابرۀ سیگنال میان­ ستاره‌­ای باید هفته­‌ها و ماه‌­ها صبر کرد تا زمان گذر، تکمیل شود. در خوشه‌­های ستاره‌ای، نزدیکی متقابل ستارگان همسایه به یکدیگر می‌­تواند مزیت ویژۀ دیگری را برای تمدن‌­های فرازمینی به ارمغان آورد و آن توانایی زنده ماندن از رویدادهای فاجعه‌­بار انقراض است – از آن رویدادهایی که ایلان ماسک دوست دارد دربارۀ آن­ها صحبت کند – چون آن­ها برای نقل مکان و سکونت در دنیاهای دیگر باید مسیر کوتاه‌­تری را طی کنند.

اما زیاد هیجان­‌زده نشوید. احتمال آماری اینکه “فدراسیون فرازمینی” یکجا منقرض شود باید تقریباً صفر باشد، اما هر منظومه ستاره‌­‌ای مجزا در خوشه‌­های ستاره‌ای به احتمال زیاد دستخوش دوره‌­های آشوب و ویرانی خواهد شد، چون ناهنجاری‌­های گرانشی ناشی از منظومه­‌های مجاور می‌­تواند سیارک­‌ها را در مسیر برخورد با دنیاهای مسکونی قرار دهد، یا حتی یک دنیای شبیه زمین را مستقیماً به سوی ستارۀ میزبانش روانه کند و یا آن را کاملاً از منظومه‌­اش به بیرون پرتاب کند.

این پژوهش تا حد زیادی جذاب است چون برای بحث دربارۀ موضوعاتی نظیر تکامل یک گونه و تمدن­‌های پیشرفته فرازمینی احتمالات بسیار زیادی را مطرح می­‌کند. اما تلسکوپ‌­های شکارگر سیارات فراخورشیدی ممکن است روزی رویداد شگفت‌انگیزی را در این خوشه‌­های ستاره‌ای رصد کنند. به شرطی که کسی خانه باشد!

فیسبوک توییتر گوگل + لینکداین تلگرام واتس اپ کلوب

دیدگاهتان را بنویسید